Blogs van Michelle

Pied-à-terre

Ik vind weinig fijner dan mijn boekverzameling uitbreiden. Heerlijk is het om nieuwe boeken te kopen (natuurlijk in de fysieke boekwinkel, want zo houden we de leegstand weg en de binnensteden gezellig!) maar ook om oude lievelingsverhalen in je kast te zien staan. Zo heb ik een rij jeugdromans van Thea Beckman staan. Spaarde ik in mijn tienerjaren het werk van John Irving. En van mijn huidige favoriete auteurs Ken Follett en John Boyne staat er ook aardig wat voor het grijpen en herlezen klaar. Fijn! Lees meer...

1001 vrouwen

Enkele weken geleden verscheen het boek 1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis. Ruim duizend levensbeschrijvingen van schrijfsters, wetenschapsters, vorstinnen maar ook van gifmengsters, dievegges en ander geteisem.  Geweldig, dacht ik, die moet ik hebben. En wat blijkt, ik was niet de enige die enthousiast werd over dit ─ niet goedkope ─ boek. Bij lange na niet zelfs. 1001 vrouwen stond vanuit het niets zomaar op plaats 16 van de bestseller top 60. Een formidabele prestatie van de samenstellers, en daarnaast een bewijs dat historische vrouwenlevens tot de verbeelding spreken. Lees meer...

De Belgen tegen de Nederlanders

Alsof het over een voetbalwedstrijd gaat, zo klinkt de titel van dit blog. Stond er trouwens: De Duitsers tegen de Nederlanders, dan zouden die woorden een heel ander sentiment losmaken. Want ‘tegen de Duitsers’ roept andere herinneringen en emoties op dan ‘tegen de Belgen’. Bij België krijg ik zelf associaties met Vlaamse friet, abdijbier, met gezelligheid, Bourgondisch genieten, mooie oude steden en weekendjes weg. Allemaal positieve beelden die vast veel Nederlanders met mij zullen delen. Maar dat was niet altijd zo. Lees meer...

Teleurstellende werkelijkheid (?)

Jaren geleden, toen ik een fervent lezer was en nog geen idee had dat ik ooit zelf boeken zou schrijven, was ik erg nieuwsgierig naar schrijfrituelen. Zeker wanneer ik erg van een boek had genoten was ik heel benieuwd hoe dat verhaal en die levensechte personages waren ontstaan. Vaak las ik zulke vragen ook in interviews. Had de schrijver een speciale gelukspen? Of waren er rituelen om het schrijfproces voorspoedig te laten verlopen? Altijd een bepaalde jurk of trui aan bijvoorbeeld? Of alleen maar thee uit die speciale mok drinken? Wel of geen muziek? En was een inspirerende omgeving absoluut noodzakelijk? Was uitzicht op een blinde muur dodelijk voor het verhaal en deden de geuren van een zomerse tuin het boek juist goed? Ik kan me de antwoorden van schrijvers op zulke vragen niet meer herinneren. Misschien zegt dat genoeg. Lees meer...

The House of Eliott

Eén van mijn favoriete verhalen is geen boek, maar een televisieserie: The House of Eliott. Een oudje inmiddels, alweer uit de jaren ’90 van de vorige eeuw, en afkomstig uit de stal van de BBC. Deze serie vertelt het verhaal van de zussen Evangeline en Beatrice Eliott die na het overlijden van hun vader in 1920 berooid achterblijven en op één of andere manier zelf de kost moeten gaan verdienen. Lees meer...

Struikelstenen

Vandaag een stukje onvervalste reclame. Niet voor mijn eigen werk hoor, en ook niet voor het boek van een ander. Nee, vandaag wil ik een bijzonder initiatief onder de aandacht brengen. Een initiatief dat mij diep raakt. Dat mij de straten doet afspeuren. Een initiatief ook dat mij in de buidel deed tasten. Lees meer...

Hortense en de Franse tijd

Toegegeven, het is een pil van een boek en het leest zeker niet razendsnel maar boeiend is Hortense, De vergeten koningin van Holland van Thera Coppens wel. Ik was de titel al vaker tegengekomen en die was ergens blijven hangen op het geestelijke prikbord achterin mijn brein. Dat rustig sudderende geheel van boeken die ik ooit nog wil lezen, films die ik een keer wil zien en musea die ik echt eens moet bezoeken. Wat op dat onzichtbare prikbord hangt, heeft geen haast maar zo af en toe schiet er een mentale notitie los en zweeft naar voren naar mijn bewuste gedachtestromen. Toen ik een tijdje terug geïnteresseerd raakte in wat de ‘Franse tijd’ wordt genoemd, dacht ik aan Hortense. Dat boek, dat ik toch al eens wilde lezen, zou vast van pas komen op mijn zoektocht naar kennis. Lees meer...

Cherchez la femme

De basis voor mijn volgende boek staat. Dat betekent dat de verhaallijn in het kort is uitgeschreven (en goedgekeurd door mijn uitgever, niet onbelangrijk). Vijf pagina’s over tijd en plaats van handeling, welke personages het boek zullen bevolken, wat ze zullen meemaken, wat hun persoonlijke motieven daarbij zijn en natuurlijk aan welke grote gebeurtenissen in de Nederlandse geschiedenis zij bloot komen te staan. Veel weet ik dus al, ook al zullen waarschijnlijk veel van die ‘vaststaande’ feiten in de loop van het schrijfproces weer veranderen. Lees meer...

Meisje van Yde

Ik kwam speciaal voor haar naar Assen, ik wilde haar nu eindelijk eens met eigen ogen bekijken. Maar dat deed ik al eerder, naar Assen gaan voor haar, en toen bleek ze op internationaal tournee te zijn. Tentoongesteld in musea in andere landen en alles wat ik in het Drents Museum in Assen aantrof op veenlijkgebied, waren een losse hand en een voet. Maar nu was ze er en daar stond ik te kijken. Oog in oog kan ik niet zeggen, want ogen heeft het meisje van Yde niet meer. Maar indrukwekkend was het. Dat zeker. Lees meer...

Het belang van 'niet vergeten'

Afgelopen weekend stond er in ‘onze’ regionale krant TCTubantia een artikel over de Duitse Sigrid Falkenstein en haar door de nazi’s vermoorde, zwakbegaafde tante Anna. Deze Anna Lenhkering was geboren in 1915. Twintig jaar later werd ze als gevolg van de nazi-wet ‘ter voorkoming van erfelijk belaste nazaten’ gedwongen gesteriliseerd en in 1940 in de psychiatrische kliniek waar ze woonde, vergast. Nichtje Sigrid stuitte bij toeval op deze familiegeschiedenis (haar eigen vader wist zich weinig te herinneren over zijn zus) en schreef er een boek over. Lees meer...

Arme, mooie Margaret

Vorige week was ik in het Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Mijn favoriete onderdelen van de vaste collectie daar zijn de impressionistische schilderijen en het middeleeuwse werk, vergulde bladen uit kloosterboeken, dat soort dingen. Maar deze keer kwam ik speciaal voor de expositie Ladies & Gentlemen. Door het museum omschreven als: portretten van de dames en heren uit de Britse high society, topstukken uit de collectie van Tate Britain in Londen. En als je dan weet dat er schilderijen van Gainsborough tussen zitten, is dat voor mij voldoende om te komen kijken. Lees meer...

Johanna

Mijn roman Véronique gaat ergens deze week naar de drukker en ik weet nu al dat ik me niet aan de belofte kan houden die ik mezelf deed. Een schrijfpauze, wilde ik mezelf gunnen. Even uitblazen en leuke dingen doen die niets met schrijven te maken hebben. Maar dat is de theorie. In werkelijkheid loop ik alweer rond met een groeiend verhaal in mijn hoofd. Een verhaal dat ik rond een bepaalde periode, een bepaalde maatschappelijke ontwikkeling wil vormen. En ik heb inmiddels een dame als reisgenote door het nog te ontginnen geschiedkundig landschap. Johanna heet ze, Johanna Schopenhauer. Lees meer...

Paradijs?

Afgelopen zondag keek ik naar Van Dis in Indonesië, momenteel één van mijn favoriete tv-programma’s. Deze keer ging Adriaan naar Bali, het eiland dat zijn moeder in de jaren ’30 tijdens haar huwelijksreis bezocht en dat op haar de indruk maakte als was het een paradijs op aarde. Je moet er natuurlijk van houden (zelf ben ik meer het type voor een vakantie van druilerige boswandelingen en vervolgens afternoon tea in een wat morsige Engelse pub) maar terwijl ik keek naar lange stranden, blauwe zee, vrouwen die bloemen offerden, prachtig uitgedoste traditionele dansers en (vaak bolbuikige) blanke toeristen in badkleding, kon ik me iets bij dat paradijselijke voorstellen. Lekker weer. Lekker eten. Prachtige natuur. Vriendelijk land, vriendelijke mensen. Wat wil je nog meer? Lees meer...